Σε άρθρο της στα Νέα (17-9-2008) η γνωστή Ρεπούση κατηγορεί το σύνθημα «Δεν ξεχνώ» του κυπριακού Ελληνισμού, το οποίο θα πρέπει, σύμφωνα με μία μαζοχιστική άποψη εξίσωσης θύτη και θύματος να απαλειφθεί από τα σχολεία. Επαναλαμβάνεται έτσι το γνωστό αφελές σχήμα ότι «οι λαοί δεν έχουν τίποτε να χωρίσουν».
Η Ρεπούση συγκεκριμένα αναφέρει τα εξής τραγελαφικά και άκρως φιλοτουρκικά:« Τα παιδιά που φοιτούν στα ελληνοκυπριακά σχολεία στην Κύπρο έχουν από το 1974 και εξής ένα καθήκον που φαίνεται να είναι πάνω απ΄ όλα τα άλλα, συνήθη, καθήκοντα που έχουν τα παιδιά στο σχολείο.
Είναι φαρδιά πλατιά τυπωμένο στα τετράδια και στα βιβλία τους, διακοσμεί τις σχολικές αίθουσες και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και τον αύλειο χώρο τους. Το καθήκον της μνήμης. Από δικαίωμα, δικαίωμα στη μνήμη, στην ιστορία, η μνήμη έγινε στην Κύπρο καθήκον, εγκλωβίζοντας το μέλλον των παιδιών σε ένα οδυνηρό παρελθόν για το οποίο τα ίδια δεν έφταιξαν σε τίποτα. Τα παιδιά πρέπει να θυμούνται την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και να αγωνίζονται για την επιστροφή της πατρίδας τους στην πρότερη της εισβολής κατάσταση, να θυμούνται τον ξεριζωμό των Ελληνοκυπρίων από τα σπίτια τους και να διεκδικούν την επιστροφή τους σε αυτά, να λογαριάζουν τους χαμένους ανθρώπους για αγνοούμενους για να μην αναγνωρίζουν τα τετελεσμένα. Τα παιδιά εκεί πρέπει να θυμούνται όσα η δική τους, η καλή πλευρά θυμάται, και να αγνοούν όσα θέλει να ξεχάσει. Όσα η ίδια προκάλεσε στους Τουρκοκυπρίους για να εθνοκαθάρει τη Μεγαλόνησο από το «σύνοικον» στοιχείο».
Φαίνεται ότι μετά την τραγική της αποτυχία με το βιβλίο ιστορίας της Στ΄ Δημοτικού, το οποίο είχε την τύχη που του άξιζε, δηλαδή την πολτοποίηση, η Ρεπούση θέλει να προωθήσει τις ανθελληνικές της απόψεις και στην Κύπρο, την κατεχόμενη από τους Τούρκους Κύπρο.
Και φυσικά συνεργάτες σε αυτήν την προσπάθεια βρίσκει αρκετούς, κυρίως μεταξύ του κομμουνιστικού ΑΚΕΛ, του κόμματος, το οποίο είχε αποκηρύξει τον ένοπλο απελευθερωτικό αγώνα της ΕΟΚΑ, διότι δεν προερχόταν από την Αριστερά. Ακόμη και σήμερα το ΑΚΕΛ δεν τολμά να καταθέσει στεφάνι στα μνημεία της ΕΟΚΑ, διότι είναι γνωστή η ανθενωτική, στάση του.
Δεν απορεί κανείς, επομένως, διότι, ουδέποτε στην Κύπρο αναπτύχθηκε ένα αντάρτικο κατά της τουρκικής ή αγγλικής κατοχής παρά μόνο όταν οι Ελλαδίτες αξιωματικοί το οργάνωσαν τα έτη 1955-1959 και αργότερα από το 1963 και μετά.
Στην Ιστορία του Θουκυδίδη υπάρχει η εξαίσια ρήση του Ερμοκράτους, του ηγέτη της αντίστασης των Συρακουσίων κατά των Αθηναίων: «Δεν κατηγορώ όσους επιτίθενται, κατηγορώ εκείνους που δεν αμύνονται».
