Ένας επιφανής Βρετανός αξιωματούχος είχε αναφέρει τα εξής προφητικά σε ένα δοκίμιό του το 1941:
«Η Αγγλία θα είναι κυρίαρχη δύναμη στην διεθνή πολιτική σκηνή […] η ηγέτιδα χώρα στον κόσμο.
Χρειαζόμαστε ένα νέο σώμα υπηρεσιών, επανδρωμένο με Άγγλους διδασκάλους, έναν στρατό ιεραποστόλων της γλώσσας, ο οποίος θα διαμορφωθεί από εκπαιδευτικά κέντρα για μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα, καθώς και από ένα κεντρικό γραφείο στο Λονδίνο, από όπου οι διδάσκαλοι αυτοί θα αναχωρήσουν για τις τέσσερις γωνίες του κόσμου. Αυτό το νέο σώμα υπηρεσιών πρέπει να δημιουργήσει τα θεμέλια για μία παγκόσμια γλώσσα και κουλτούρα, βάση της οποίας θα είναι η δική μας γλώσσα και η δική μας κουλτούρα» R.V. Routh, The Expansion of English Culture Outside England: The Problem of Postwar Restoration, Cambridge: Cambridge University Press, 1941, 82.
Η παγκοσμιοποίηση της αγγλικής γλώσσας είχε προβλεφτεί και μελετηθεί ως προοπτική ήδη κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Απέναντι σε μία καθημαγμένη Ευρώπη, όπου οι δύο κυριότεροι πολιτιστικοί της φορείς, η Γερμανία και η Γαλλία, είχαν γνωρίσει τη συντριβή και την εξαθλίωση λόγω του πολέμου (ενός πολέμου, τον οποίον κάποιος θα μπορούσε, όχι άστοχα, να χαρακτηρίσει «ευρωπαϊκό εμφύλιο», ανάγοντάς τον, μάλιστα, στο 1917), ο αγγλοσαξονικός κόσμος κυριάρχησε απόλυτα και αναπόφευκτα.
Άλλωστε η σλαβική πολιτιστική σφαίρα της ΕΣΣΔ και του Ανατολικού Μπλοκ δεν ήταν σε θέση – και λόγω της δυσκολίας της γλώσσας και του κυριλλικού αλφαβήτου - να ανταγωνιστεί επαρκώς την υπεροχή των Αγγλοσαξόνων.
Σήμερα η επέλαση συνεχίζεται με την διόγκωση της ξενομανίας, μίας ξενομανίας που ισοδυναμεί με αμορφωσιά, με την αποδοχή του easy living που εισήγαγαν οι Αμερικανοί, ενός επιφανειακού, απροβλημάτιστου τρόπου ζωής.
Χρειάζονται νομοθετικές ρυθμίσεις για την προστασία της ελληνικής γλώσσας, κάθαρση της ελληνικής γλώσσας από τις ξένες λέξεις, σταδιακή επαναφορά του πολυτονικού, μέριμνα για την προστασία του πολύτιμου αυτού οργάνου.
Η λαίλαπα του δημοτικισμού δεν κατάφερε να διαλύσει το γλωσσικό αίσθημα του ελληνικού λαού. Και ακριβώς όπως τον 19ο αιώνα μία ομάδα λογίων με όχημα την καθαρεύουσα έμαθαν στον ελληνικό λαό να αποβάλει τις μυριάδες τουρκικές, ιταλικές λέξεις, το ίδιο χρειάζεται και σήμερα.
