Η γαλλική Εθνοσυνέλευση υιοθέτησε χθες, παραμονή της σημερινής Εθνικής Εορτής της Γαλλίας, με συντριπτική πλειοψηφία (335 προς 1) το νομοσχέδιο που απαγορεύει την ισλαμική μαντίλα που κρύβει το πρόσωπο, στους δημόσιους χώρους.Σύμφωνα άλλωστε με τα όσα είχε δηλώσει και ο ίδιος ο Γάλλος Πρόεδρος Σαρκοζί τον Απρίλιο, «η συγκεκριμένη ενδυμασία δεν είναι ένδειξη θρησκείας, αλλά δουλικότητας». Σημειωτέον ότι το νομοσχέδιο δεν στοχεύει στην απαγόρευση μόνο της ισλαμικής μαντίλας αλλά τιμωρεί την οποιαδήποτε «απόκρυψη προσώπου» σε δημόσιους χώρους συμπεριλαμβανομένου και του νικάμπ, του σκούρου ενδύματος που καλύπτει όλο το πρόσωπο εκτός από τα μάτια.Σε περίπτωση παράβασης του νόμου θα επιβάλλεται πρόστιμο 150 ευρώ ενώ αν κάποιος υποχρεώνει μια γυναίκα να φοράει την συγκεκριμένη ενδυμασία θα τιμωρείται με ένα χρόνο φυλάκισης και πρόστιμο 30.000 ευρώ. Παράλληλα, οι ποινές θα είναι διπλάσιες αν το θύμα είναι ανήλικο. Οι νόμοι αναμένεται να τεθούν σε ισχύ από το φθινόπωρο του 2011 καθώς θα πρέπει να έχει προηγηθεί ένα εξάμηνο «εκπαίδευσης».
Η Γαλλία είναι πλέον η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα, μετά το Βέλγιο, που θεωρεί ως ποινικό αδίκημα την μπούργκα και το νικάμπ, προστατεύοντας εμπράκτως τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι μειονοτικές θρησκευτικές ή εθνοπολιτισμικές οντότητες, οι οποίες δημιουργούνται λόγω της μετανάστευσης στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, οφείλουν να σέβονται τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης.
Η λογική της θεσμικής αναγνώρισης και της καταναγκαστικής διατήρησης της ακεραιότητας των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών οντοτήτων λειτουργεί με βάση την εσφαλμένη αρχή ότι κάθε εκδήλωση μίας πολιτιστικής ιδιομορφίας είναι άξια διατήρησης. Ωστόσο, η περιθωριοποίηση και η υποτίμηση της γυναίκας, η πολυγαμία, οι ακρωτηριασμοί, ενδεχομένως συνιστούν εναλλακτικές πολιτισμικές πρακτικές, η αξία τους όμως είναι προφανώς, τουλάχιστον για το ελεύθερα και συνεκτικά σκεπτόμενο τμήμα της ανθρωπότητας, τουλάχιστον αμφισβητήσιμη. Ο ακραίος πολιτισμικός σχετικισμός, μία από τις βασικές ιδεολογικές αρχές της πολυπολιτισμικότητας, συνιστά σε πρακτικό επίπεδο επιστροφή σε μια κατάσταση αρχέγονης βαρβαρότητας, όπου όλα επιτρέπονται υπό το ιδεολογικό επικάλυμμα αυτήν την φορά της καταναγκαστικής ισοτιμίας των πολιτισμών και της αδυναμίας άρθρωσης αξιολογικών κρίσεων για επιμέρους εκδηλώσεις τους.
Η μηδενιστική και εξισωτική θεωρητικολογία που συνοδεύει τον πολιτισμικό σχετικισμό που προωθεί η πολυπολιτισμικότητα διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα της εξέλιξης των πολιτισμών, από τα δεδομένα του παρελθόντος και από τα γεγονότα του παρόντος. Ένας πολιτισμός είναι δυνατόν να είναι ανώτερος από κάποιον άλλον, ακριβώς διότι εξελίσσεται και υπερβαίνει ένα προγενέστερο, ατελές στάδιο. Αυτό το δικαίωμα στην εξέλιξη μίας εθνοπολιτισμικής ομάδας είναι που απορρίπτει, είτε είναι αντιληπτό από τους φορείς της είτε όχι, η πολυπολιτισμική θεωρία, αφού προσλαμβάνει εκ των προτέρων τις μειονοτικές εθνοπολιτισμικές ή θρησκευτικές υποκουλτούρες ως αναλλοίωτα, παγιωμένα στον ιστορικό χρόνο, μεγέθη, στα οποία η έννοια της εξέλιξης δεν υφίσταται. Τα μέλη μίας κοινότητας μουσουλμάνων μεταναστών λ.χ. στο εσωτερικό μίας δυτικής κοινωνίας πρέπει να έχουν την δυνατότητα αλλαγής και μεταβολής των όρων διαβίωσής τους και των ιδεολογικών τους απόψεων, ακόμη και με την προοπτική της πλήρους ενσωμάτωσής τους στην κυρίαρχη πολιτιστική κουλτούρα, εάν το θεωρήσουν σκόπιμο.
Η πολυπολιτισμικότητα με την αναγνώριση διακριτών ταυτοτήτων των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών ομάδων, οι οποίες κατά έναν περίεργα αντιφατικό τρόπο, δεν οφείλουν να εξελιχθούν – όπως λ.χ., σύμφωνα με τους υπέρμαχους της πολυπολιτισμικής θεωρίας, οφείλουν να κάνουν οι κάτοικοι της πλειονότητας του αυτόχθονος λαού, αποδεχόμενοι τον πολιτισμικό σχετικισμό – αρνείται την έννοια της ιστορικής εξέλιξης και της αυτονομίας των ατόμων που απαρτίζουν τις εθνοπολιτισμικές αυτές ομάδες.
Όχι στην μαξιμαλιστική πολυπολιτισμικότητα, όχι στις προνεωτερικές ιδεολογίες που αφήσαμε πίσω το 1789!
Η Γαλλία είναι πλέον η δεύτερη ευρωπαϊκή χώρα, μετά το Βέλγιο, που θεωρεί ως ποινικό αδίκημα την μπούργκα και το νικάμπ, προστατεύοντας εμπράκτως τις αρχές και τις αξίες του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Οι μειονοτικές θρησκευτικές ή εθνοπολιτισμικές οντότητες, οι οποίες δημιουργούνται λόγω της μετανάστευσης στο εσωτερικό των δυτικών κρατών, οφείλουν να σέβονται τις αρχές και τις αξίες της Ευρώπης.
Η λογική της θεσμικής αναγνώρισης και της καταναγκαστικής διατήρησης της ακεραιότητας των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών οντοτήτων λειτουργεί με βάση την εσφαλμένη αρχή ότι κάθε εκδήλωση μίας πολιτιστικής ιδιομορφίας είναι άξια διατήρησης. Ωστόσο, η περιθωριοποίηση και η υποτίμηση της γυναίκας, η πολυγαμία, οι ακρωτηριασμοί, ενδεχομένως συνιστούν εναλλακτικές πολιτισμικές πρακτικές, η αξία τους όμως είναι προφανώς, τουλάχιστον για το ελεύθερα και συνεκτικά σκεπτόμενο τμήμα της ανθρωπότητας, τουλάχιστον αμφισβητήσιμη. Ο ακραίος πολιτισμικός σχετικισμός, μία από τις βασικές ιδεολογικές αρχές της πολυπολιτισμικότητας, συνιστά σε πρακτικό επίπεδο επιστροφή σε μια κατάσταση αρχέγονης βαρβαρότητας, όπου όλα επιτρέπονται υπό το ιδεολογικό επικάλυμμα αυτήν την φορά της καταναγκαστικής ισοτιμίας των πολιτισμών και της αδυναμίας άρθρωσης αξιολογικών κρίσεων για επιμέρους εκδηλώσεις τους.
Η μηδενιστική και εξισωτική θεωρητικολογία που συνοδεύει τον πολιτισμικό σχετικισμό που προωθεί η πολυπολιτισμικότητα διαψεύδεται από την ιστορική πραγματικότητα της εξέλιξης των πολιτισμών, από τα δεδομένα του παρελθόντος και από τα γεγονότα του παρόντος. Ένας πολιτισμός είναι δυνατόν να είναι ανώτερος από κάποιον άλλον, ακριβώς διότι εξελίσσεται και υπερβαίνει ένα προγενέστερο, ατελές στάδιο. Αυτό το δικαίωμα στην εξέλιξη μίας εθνοπολιτισμικής ομάδας είναι που απορρίπτει, είτε είναι αντιληπτό από τους φορείς της είτε όχι, η πολυπολιτισμική θεωρία, αφού προσλαμβάνει εκ των προτέρων τις μειονοτικές εθνοπολιτισμικές ή θρησκευτικές υποκουλτούρες ως αναλλοίωτα, παγιωμένα στον ιστορικό χρόνο, μεγέθη, στα οποία η έννοια της εξέλιξης δεν υφίσταται. Τα μέλη μίας κοινότητας μουσουλμάνων μεταναστών λ.χ. στο εσωτερικό μίας δυτικής κοινωνίας πρέπει να έχουν την δυνατότητα αλλαγής και μεταβολής των όρων διαβίωσής τους και των ιδεολογικών τους απόψεων, ακόμη και με την προοπτική της πλήρους ενσωμάτωσής τους στην κυρίαρχη πολιτιστική κουλτούρα, εάν το θεωρήσουν σκόπιμο.
Η πολυπολιτισμικότητα με την αναγνώριση διακριτών ταυτοτήτων των μειονοτικών εθνοπολιτισμικών ομάδων, οι οποίες κατά έναν περίεργα αντιφατικό τρόπο, δεν οφείλουν να εξελιχθούν – όπως λ.χ., σύμφωνα με τους υπέρμαχους της πολυπολιτισμικής θεωρίας, οφείλουν να κάνουν οι κάτοικοι της πλειονότητας του αυτόχθονος λαού, αποδεχόμενοι τον πολιτισμικό σχετικισμό – αρνείται την έννοια της ιστορικής εξέλιξης και της αυτονομίας των ατόμων που απαρτίζουν τις εθνοπολιτισμικές αυτές ομάδες.
Όχι στην μαξιμαλιστική πολυπολιτισμικότητα, όχι στις προνεωτερικές ιδεολογίες που αφήσαμε πίσω το 1789!
